რა სჭირდება რებრენდინგს, რომ მართლა გაამართლოს

რებრენდინგების უმეტესობა ხმაურით კი არა, ჩუმად მარცხდება. ამას არავინ აცხადებს: ახალი ნიშანი კედელზე ადის, ძველი პრეზენტაცია არქივში მიდის, ერთი წლის შემდეგ კი კომპანიის ნახევარი ისევ ძველ შაბლონს აგზავნის, იმიტომ რომ ძველი შაბლონის პოვნა უფრო ადვილი იყო, ახალი კი საერთო დისკზეა, საქაღალდეში, რომლის სახელიც არავის ახსოვს.

ამიტომ, სანამ ერთ პიქსელსაც შევეხებოდეთ, სამ მოსაწყენ რამეს ვამოწმებთ. სამივე პასუხი დიზაინამდე გვჭირდება, რადგან მერე მათი გასწორება ძვირი ჯდება.

პირველი: ვინ ქმნის ბრენდს ყოველდღე. არა ის, ვინც სამუშაო შეგვიკვეთა, არამედ გამყიდველი, რომელიც ღამის თერთმეტზე კომერციულ შეთავაზებას აწყობს, და მენეჯერი, რომელიც კარზე დასაკრავ განცხადებას ბეჭდავს. ბრენდს ყოველდღე ისინი ქმნიან, ვისაც მასზე საუბრის დრო არ აქვს. თუ ახალი იდენტობა ძველზე უფრო რთული გამოსაყენებელია, ისინი ძველს დარჩებიან და მართლებიც იქნებიან.

მეორე: რას იცნობს ხალხი უკვე. ცნობადობას, როგორც წესი, ერთი ელემენტი ატარებს და ხშირად სწორედ ის, რომლითაც არავინ ამაყობს: ფერი, ფორმა ან ერთი სიტყვა. ისიც კი ხშირად არ ვიცით, რომელია ეს ელემენტი, სანამ ხალხს არ ვკითხავთ. მისი ჩანაცვლება წინსვლას ჰგავს, სინამდვილეში კი ხარჯავს ერთადერთ დაგროვილ კაპიტალს, რაც ბრენდს ჰქონდა.

მესამე: რა ტყდება გადართვის დღეს. აბრები, ანგარიშ-ფაქტურები, favicon, სოციალური ქსელების ავატარები, ორი წლის წინ დაბეჭდილი ბანერი. სწორედ ეს სია ჰყოფს რებრენდინგს ერთ ლამაზ დღედ და ყველაფერ დანარჩენად. რებრენდინგი, რომელიც ამ სიის გარეშე იწყება, დიზაინპროექტია რებრენდინგის სახელით.

იმისთვის, რომ რებრენდინგმა გაამართლოს, ძირითადად ლოგისტიკაა საჭირო. პიქსელები აქ ყველაზე მარტივი ნაწილია.